Agorafobi, panik bozukluğun ondan ayrılmayan, samimi bir küçük kardeşi olarak düşünülebilir. Bireyin yardım alınamayacak ya da hemen çıkılamayacak ortamlarda kaygı, çarpıntı, titreme, bulantı, idrar gelmesi, donakalma ve benzeri bedensel-ruhsal belirtileri göstermekten korkarak bu durumlardan kaçınmasına agorafobi adı verilir. Yani agorafobiklerin kaygıları durumsaldır, bulundukları mekâna veya ortama bağlıdır. Agorafobisi olan bireylerin korkup kaçındığı şeylerin başında panik atak geçirme riski olan, kıstırılmışlık duygusu yaratan veya ayrılmak mümkün olmayan, kaçılamayacak ortamlar (kalabalık yerler, alışveriş merkezleri, sinema, tiyatro, toplu taşıma araçları vb.) gelir. Benzer şekilde otoyollarda, köprülerde, tünellerde, geniş açık alanlarda ya da evde yalnız kalmak, yalnız başına yola çıkmak gibi “ihtiyaç halinde” yardıma erişilmesinin güç olduğu durumlarla yabancı çevreler de kişide korku ve kaçınma duygusu yaratır. Agorafobi yaşamını olumsuz etkiledikçe ve aşırı ilerledikçe, kişi evden çıkamaz hale gelebilir.